Στο προσχέδιο που είχε τεθεί σε δημόσια διαβούλευση προβλεπόταν επιδότηση ενοικίου για περίπου 5.500 εργαζομένους του δημόσιου τομέα – εκπαιδευτικούς, υγειονομικούς, αστυνομικούς και άλλους εργαζόμενους που υπηρετούν κυρίως σε νησιωτικές, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές.

Παράλληλα, προβλεπόταν στήριξη για περίπου 8.000 ενεργειακά ευάλωτα νοικοκυριά χωρίς δυνατότητα ιδιοκατοίκησης.

Μιλάμε δηλαδή για περίπου 13.500 δυνητικούς δικαιούχους.

Η ίδια η Κυβέρνηση είχε παρουσιάσει δημόσια αυτή την επιδότηση ως δράση του Κοινωνικού Κλιματικού Ταμείου.

Στο τελικό Σχέδιο που ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 27 Αυγούστου, όμως, η δράση δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό κατέθεσα γραπτή ερώτηση προς την Κομισιόν και ζητώ συγκεκριμένες απαντήσεις:

Υπήρχε η επιδότηση στις προηγούμενες εκδόσεις του Σχεδίου που υπέβαλε η Ελληνική Κυβέρνηση;

Πότε και για ποιο λόγο αφαιρέθηκε; Ήταν επιλογή της Ελληνικής Κυβέρνησης ή υπήρξε ένσταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής;

Και κυρίως, πώς θα καλυφθούν τώρα οι πραγματικές στεγαστικές ανάγκες αυτών των ανθρώπων;

Για έναν εκπαιδευτικό σε ένα νησί, έναν γιατρό σε μια απομακρυσμένη περιοχή, έναν νοσηλευτή ή έναν αστυνομικό που καλείται να υπηρετήσει μακριά από τον τόπο κατοικίας του, το κόστος στέγασης δεν είναι μια λεπτομέρεια.

Μπορεί να καθορίζει ακόμη και το αν θα μπορέσει να παραμείνει στη θέση του.

Δεν γίνεται η Πολιτεία να ζητά από ανθρώπους να στελεχώσουν σχολεία, νοσοκομεία και κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες και ταυτόχρονα να αφήνει αναπάντητο το βασικό ζήτημα της στέγασής τους.

Οι εξαγγελίες δεν πληρώνουν τα ενοίκια.

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι συνέβη από την κυβερνητική εξαγγελία μέχρι την τελική υποβολή του Σχεδίου