Η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη να περιγράφει στο υπουργικό συμβούλιο μια χώρα-πρότυπο ανάπτυξης, την ώρα που τα ευρωπαϊκά στοιχεία μάς κατατάσσουν στο ίδιο επίπεδο με τη Βουλγαρία, δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή αστοχία. Είναι ένας βαθιά προκλητικός εμπαιγμός απέναντι σε μια κοινωνία που βλέπει το εισόδημά της να εξαϋλώνεται πριν καν βγει το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα.
Το «δώρο» των 920 ευρώ μεικτά, που με τόση στόμφο παρουσιάστηκε ως η έκτη διαδοχική αύξηση, μεταφράζεται στην πραγματικότητα σε μόλις 40 ευρώ τον μήνα ή, για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, σε 1,3 ευρώ την ημέρα.
Με αυτό το ποσό, που αρκεί για ένα …κουλούρι, η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως θωρακίζει τον εργαζόμενο απέναντι στην ανεξέλεγκτη ακρίβεια που σαρώνει τα ράφια των σούπερ μάρκετ, τις αντλίες των καυσίμων και τους λογαριασμούς του ρεύματος.
Οι «σωρευτικές αυξήσεις 41% από το 2019» είναι το αγαπημένο παραμύθι του Μαξίμου, μόνο που η Eurostat ήρθε να υπενθυμίσει, την περασμένη Τετάρτη, πως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αντί να συγκλίνει με την Ευρώπη, αποκλίνει σταθερά, καταγράφοντας βιοτικό επίπεδο 32% κάτω από τον μέσο όρο.
Είναι πραγματικά εξοργιστικό να ακούει κανείς για «μέτρα στήριξης» όταν η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων υποχωρεί, ενώ η Βουλγαρία —η παραδοσιακή ουραγός— καταφέρνει να βελτιώνει τη θέση της.
Η Ελλάδα του 2026, υπό τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι ο φτωχός συγγενής της Ευρωζώνης, με τους πολίτες της να πληρώνουν τιμές Κεντρικής Ευρώπης με μισθούς που θυμίζουν βαλκανικό παρελθόν. Την ώρα που οι τιμές σε ενέργεια, τρόφιμα, ενοίκια, σπάνε κάθε ιστορικό ρεκόρ, ο Πρωθυπουργός θεωρεί πως το 1,3 ευρώ την ημέρα είναι επαρκές αντιστάθμισμα για τη λεηλασία του οικογενειακού προϋπολογισμού.
Το αφήγημα του «success story» της αύξησης του κατώτατου μισθού για το 2026 κατέρρευσε, πριν καν ανακοινωθεί από το γεγονός και μόνο, ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε όρους αγοραστικής δύναμης είναι το χαμηλότερο στην Ευρώπη, μαζί με αυτό της Βουλγαρίας, η οποία πάντως ανέβηκε από το 66% στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ η Ελλάδα έπεσε από το 69% στο 68%.
Η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών δείχνει μια χώρα που «βουλγαροποιείται» βίαια, με μια κυβέρνηση που αρνείται πεισματικά να παρέμβει στην αισχροκέρδεια και προτιμά να πετάει ψίχουλα για να συντηρεί το επικοινωνιακό της προφίλ.
Όση ανάλυση κι αν επιστρατεύσει το Μαξίμου, το συμπέρασμα για τον μέσο εργαζόμενο παραμένει το ίδιο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τον οδηγεί στην ουρά της Ευρώπης, ζητώντας του μάλιστα να πει και ευχαριστώ για το φιλοδώρημα της κοροϊδίας.
ΥΓ. Καλύτερα νέα πάντως, άκουσαν, χθες, άλλοι Ευρωπαίοι πολίτες, όπως οι Κύπριοι και οι Ισπανοί με τις κυβερνήσεις τους να μειώνουν ΦΠΑ και ΕΦΚ στα καύσιμα, αλλά και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης, ε το αποτέλεσμα μάλιστα να είναι άμεσο και να σημειώνονται σημαντικές μειώσεις τιμών.
