Κεντρικό σημείο αυτής της στρατηγικής είναι η αμφισβήτηση της μονιμότητας στο Δημόσιο. Μια κατάκτηση που παρουσιάζεται σκόπιμα ως προνόμιο, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους. Η μονιμότητα δεν θεσπίστηκε για να προστατεύει τεμπέληδες ή ανίκανους, αλλά για να θωρακίζει τη διοίκηση από κομματικές παρεμβάσεις, πολιτικούς εκβιασμούς και οικονομικά συμφέροντα. Η άρση ή η αποδυνάμωσή της δεν είναι μεταρρύθμιση· είναι προϋπόθεση για έναν φόβο-πειθαρχημένο δημόσιο υπάλληλο, εξαρτημένο από την εύνοια της εκάστοτε εξουσίας.
Την ίδια στιγμή, η αναθεώρηση του άρθρου 16 έρχεται να ολοκληρώσει το παζλ. Η πλήρης ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα και «ευρωπαϊκή κανονικότητα», ενώ στην ουσία συνιστά στρατηγική υποβάθμισης του δημόσιου πανεπιστημίου. Η Παιδεία μετατρέπεται από δημόσιο αγαθό σε εμπόρευμα, με όρους αγοράς, ταξικούς αποκλεισμούς και υποβάθμιση της επιστημονικής έρευνας που δεν παράγει άμεσο κέρδος.
Στο πακέτο των συνταγματικών αλλαγών περιλαμβάνονται επίσης το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών – το οποίο επί δεκαετίες λειτουργεί ως ασπίδα ατιμωρησίας – καθώς και προτάσεις για τη θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ωστόσο, η συζήτηση αυτή γίνεται αποσπασματικά και εργαλειακά, χωρίς ουσιαστική πρόθεση αποκατάστασης της λογοδοσίας και του ελέγχου, αλλά περισσότερο ως επικοινωνιακό αντίβαρο στις αντιδράσεις για τις υπόλοιπες αλλαγές.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, ωστόσο, η επίκληση της «συναίνεσης» από την κυβέρνηση και ειδικά από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη. Ο ίδιος που καθημερινά επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ, το κατηγορεί για δήθεν ανευθυνότητα και το ταυτίζει με ακραίες πολιτικές δυνάμεις, εμφανίζεται ξαφνικά να ζητά τη θεσμική του συμβολή για τη συνταγματική αναθεώρηση. Μια στροφή που δεν πείθει.
Πώς μπορεί να ζητείται συναίνεση από ένα κόμμα του οποίου ο αρχηγός, ο Νίκος Ανδρουλάκης, υπήρξε θύμα παρακολούθησης στο σκάνδαλο των υποκλοπών; Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για θεσμική σοβαρότητα από μια κυβέρνηση που απαξίωσε στην πράξη το κράτος δικαίου και δεν ανέλαβε ποτέ ουσιαστική πολιτική ευθύνη; Η επιλεκτική μνήμη δεν συνιστά πολιτική αρετή.
Σύμφωνα με το άρθρο 110 του Συντάγματος, η παρούσα Βουλή είναι η προτείνουσα της αναθεώρησης. Όσα άρθρα υπερψηφιστούν με 180 βουλευτές θα μπορούν να αλλάξουν από την επόμενη Βουλή με απλή πλειοψηφία, γεγονός που καθιστά τις σημερινές επιλογές εξαιρετικά κρίσιμες. Η συνταγματική αναθεώρηση δεν είναι ούτε ουδέτερη ούτε ακίνδυνη διαδικασία. Είναι πεδίο σκληρής πολιτικής σύγκρουσης.
Η αποδόμηση της μονιμότητας, η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και η εργαλειοποίηση των θεσμών δεν συνιστούν «τομές για το μέλλον». Συνιστούν επιστροφή σε ένα κράτος λιγότερο δημοκρατικό, λιγότερο κοινωνικό και περισσότερο ελεγχόμενο.
