Εκεί δεν υπάρχουν καθυστερήσεις. Δεν υπάρχουν τεχνικά προβλήματα. Δεν υπάρχουν «εκκρεμότητες». Δεν υπάρχει η περίφημη γραφειοκρατία.
Υπάρχει μόνο η απαίτηση: πληρώστε. Και οι πολίτες πληρώνουν. Μάλιστα, πληρώνουν τόσο αποτελεσματικά, ώστε τα φορολογικά έσοδα του 2026 αναμένεται να φτάσουν στα 75,729 δισ. ευρώ, δηλαδή 2,085 δισ. ευρώ πάνω από τον αρχικό στόχο. Ο ΦΠΑ μόνος του εκτιμάται ότι θα φέρει επιπλέον 1,548 δισ. ευρώ.
Και τώρα ας περάσουμε στην άλλη πλευρά. Εκεί όπου βρίσκεται το κράτος όταν πρέπει να πληρώσει αυτούς στους οποίους χρωστάει, πολίτες και επιχειρήσεις.
Τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου εκτινάχθηκαν τον Αύγουστο στα 3,823 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 552 εκατ. ευρώ μέσα σε έναν μήνα. Και οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων ξεπέρασαν το 1 δισ. ευρώ.
Δηλαδή, την ώρα που το κράτος απαιτεί από τον πολίτη να είναι συνεπής μέχρι τελευταίου ευρώ, το ίδιο το κράτος αφήνει δισεκατομμύρια απλήρωτα.
Αυτό δεν είναι απλώς δημοσιονομική εικόνα. Είναι πολιτική νοοτροπία.
Γιατί όταν η κυβέρνηση θέλει να εισπράξει, ο πολίτης είναι ανίσχυρος και απροστάτευτος και δεν μπορεί να προβάλλει καμία δικαιολογία, ούτε την ακρίβεια ούτε τους πενιχρούς μισθούς ή την ανεργία. Ακούει προθεσμία, πρόστιμο, προσαύξηση, κατασχέσεις.
Όταν όμως ο πολίτης περιμένει τα χρήματα που δικαιούται από το Δημόσιο, ξαφνικά εμφανίζεται σε όλο του το μεγαλείο το κράτος Μητσοτάκη: της στυγνής επιβολής στους αδύναμους και της παντελούς έλλειψης κοινωνικής ευαισθησίας.
Για να πάρουν τα λεφτά σου, το κράτος λειτουργεί με ταχύτητα φωτός. Για να σου επιστρέψει πίσω αυτά που σου χρωστάει, κάνει «σημειωτόν».
Και μετά έρχονται οι πανηγυρισμοί για τα έσοδα-ρεκόρ.
Μα ποιο είναι το κατόρθωμα ακριβώς;
Να μαζεύει περισσότερους φόρους και ταυτόχρονα να αυξάνει τις οφειλές του;
Να πανηγυρίζει για τον ΦΠΑ, ενώ οι φορολογούμενοι περιμένουν τις επιστροφές που δικαιούνται;
Να παρουσιάζει τα αυξημένα έσοδα ως απόδειξη οικονομικής επιτυχίας, ενώ ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας περιμένει από το ίδιο το κράτος;
Αυτό δεν είναι «καλή διαχείριση», είναι νοοτροπία κράτους-σατράπη που κάνει ό,τι «γουστάρει», χωρίς να δίνει λογαριασμό.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να επικαλείται το επιχείρημα «δεν υπάρχουν χρήματα». Τα στοιχεία που η ίδια παρουσιάζει ως επιτυχία δείχνουν ότι τα έσοδα υπερβαίνουν τις προβλέψεις.
Άρα το ερώτημα γίνεται πολύ πιο συγκεκριμένο: Αφού τα λεφτά υπάρχουν, γιατί οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου αυξάνονται; Πού πηγαίνει η δημοσιονομική υπεραπόδοση; Ποιος αποφασίζει ποιος θα πληρωθεί και ποιος θα περιμένει;
Και κυρίως, γιατί ο πολίτης πρέπει να είναι απολύτως συνεπής απέναντι στο κράτος, όταν το κράτος δεν επιδεικνύει την ίδια συνέπεια απέναντι στον πολίτη;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για αφηρημένους αριθμούς σε έναν πίνακα του υπουργείου Οικονομικών.
Μιλάμε για επιχειρήσεις, προμηθευτές, ασφαλισμένους και φορολογουμένους που περιμένουν.
Τα 3,823 δισ. ευρώ δεν είναι απλώς ένα νούμερο. Είναι 3,823 δισ. λόγοι για να σταματήσει η κυβέρνηση να πανηγυρίζει μόνο για όσα παίρνει και να αρχίσει να λογοδοτεί για όσα χρωστάει.
Και κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι περί «αποτελεσματικού κράτους».
Γιατί αποτελεσματικό κράτος δεν είναι αυτό που ξέρει μόνο να εισπράττει.
Είναι αυτό που ξέρει και να πληρώνει.
Και μέχρι να το αποδείξει, η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να μετράει τα έσοδά της.
Οι πολίτες, όμως, θα συνεχίσουν να μετρούν αυτά που τους χρωστάει και να την χρεώνουν.
