Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το επανέλαβε και στη ΔΕΘ, επικαλούμενος τα όρια του δημοσιονομικού χώρου και τις «οροφές» δαπανών που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μόνο που οι ευρωπαϊκοί κανόνες καθορίζουν το πλαίσιο. Δεν αποφασίζουν ποιος θα πληρώσει και ποιος θα ωφεληθεί.

Αυτό είναι πολιτική επιλογή της κυβέρνησης.

Οι Βρυξέλλες δεν αποφασίζουν αν θα φορολογηθεί περισσότερο ο μεγάλος πλούτος, αν θα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η φοροαποφυγή των ισχυρών, αν θα ενισχυθούν η δημόσια υγεία, η παιδεία και η κοινωνική κατοικία. Δεν υπαγορεύουν ούτε μια οικονομική πολιτική που αφήνει τις ανισότητες να διευρύνονται.

Η Ελλάδα δεν είναι χώρα χωρίς πλούτο. Είναι χώρα όπου ο πλούτος παράγεται και κατανέμεται άνισα. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσα χρήματα υπάρχουν, αλλά πού κατευθύνονται.

Δεν υπάρχουν λεφτά για τον συνταξιούχο, τον μισθωτό, τη νέα οικογένεια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τις κοινωνικές ανάγκες;

Τότε γιατί υπάρχουν λεφτά για τις τράπεζες, τα funds, τους πολυεθνικούς ομίλους, τις μεγάλες λιανεμπορικές επιχειρήσεις τροφίμων, τα διυλιστήρια και τους κρατικοδίαιτους προμηθευτές του Δημοσίου και φίλους της κυβέρνησης;

Μήπως το «δεν υπάρχουν» γίνεται πιο ελαστικό όταν απέναντι βρίσκονται οι ισχυροί;

Αυτό είναι το πρόβλημα με την κυβερνητική επιχειρηματολογία: παρουσιάζει τους δημοσιονομικούς περιορισμούς ως μονόδρομο, ενώ μέσα σε αυτούς υπάρχουν πολιτικές επιλογές.

Υπάρχει η επιλογή μιας δικαιότερης φορολογικής πολιτικής, αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης της φοροαποφυγής των οικονομικών ελίτ και μεγαλύτερης στήριξης των δημόσιων υπηρεσιών και των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων.

Οι ευρωπαϊκοί κανόνες είναι πραγματικοί. Η κυβερνητική πολιτική όμως δεν είναι προδιαγεγραμμένη από αυτούς.

Οι Βρυξέλλες μπορεί να ορίζουν πόσο στενό είναι το δημοσιονομικό «δωμάτιο». Η κυβέρνηση αποφασίζει ποιος θα μείνει απ’ έξω.

Και αυτός είναι ο λογαριασμός της πολιτικής της ΝΔ. Δεν μπορεί να τον στείλει στις Βρυξέλλες.